Yaz aylarında evler ısınır, pencereler açılır, insanlar serinlemek için duş alır ya da klimayı çalıştırır. Kediler ise bunların hiçbirini kendi başlarına yapamaz. Onların terleme yeteneği neredeyse yoktur; vücut ısılarını yalnızca patilerindeki küçük ter bezleri, nefes alıp verme ve tüylerini yalayarak sağladıkları buharlaşma ile düzenlerler. Bu da sıcak günlerde kedinizin sizden çok daha kırılgan olduğu anlamına gelir. Doğru bir yaz kedi bakımı yaklaşımı, pahalı ekipmanlardan değil; suya erişim, gölge, hava akımı ve gözlem gibi basit ama tutarlı alışkanlıklardan oluşur.
Bir kedinin normal vücut sıcaklığı insandan yüksektir; yaklaşık 38–39 °C aralığındadır. Bu nedenle bize sıcak gelen bir ortam kediye ilk başta rahatsız gelmeyebilir. Ancak vücut ısısı 40 °C'nin üzerine çıktığında dolaşım sistemi zorlanmaya başlar. Kedi bu noktada kendini soğutmak için tek gerçek aracına başvurur: hareketsiz kalmak. Yazın kedinizin günün büyük kısmını yerde, serin fayansların üzerinde uzanarak geçirmesi tembellik değil, bilinçli bir termoregülasyon davranışıdır.
Bazı kediler sıcaktan daha çok etkilenir. Uzun tüylü ırklar, basık yüzlü (brakisefalik) kediler, kilolu bireyler, yavrular, yaşlı kediler ve kalp ya da solunum rahatsızlığı olanlar risk grubundadır. Bu kedilerde sıcaklık yönetimi bir konfor meselesi değil, doğrudan sağlık meselesidir.
Bu belirtiler görüldüğünde kediyi serin ve havadar bir yere alın, patilerini, kulak arkasını ve karın bölgesini ılık-serin (buzlu değil) suyla nemlendirin, içmesi için su sunun ve vakit kaybetmeden veterinere haber verin. Buzlu su veya buz banyosu damarları büzüştürüp ısı atılımını yavaşlattığı için zarar verir. Acil durumlarda nasıl davranılacağını anlatan ilk yardım rehberimizdeki temel prensipler burada da geçerlidir: önce ortamı düzeltmek, sonra profesyonel destek almak.
Kediler kendi konfor noktalarını seçmeyi çok iyi bilir; bizim işimiz onlara seçenek sunmaktır. Evin farklı noktalarında farklı sıcaklıklarda alanlar yaratmak, tek bir "soğutma" çözümünden daha etkilidir.
Kediler için ideal yaşam ortamı kurmayı anlatan yazımızda bahsettiğimiz "seçenek çokluğu" ilkesi yazın daha da önemli hale gelir: kedinin kendi vücudunu dinleyip yer değiştirebilmesi gerekir.
Kediler doğaları gereği az su içer. Ataları çöl kökenli olduğu için sıvı ihtiyacının büyük bölümünü avlarının etinden karşılamaya evrilmişlerdir. Sadece kuru mama ile beslenen bir kedi, yazın kolayca hafif dehidrasyona girebilir. Dehidrasyonu anlamanın basit bir yolu vardır: ense derisini hafifçe çekip bırakın; hızla yerine oturmuyorsa sıvı kaybı olabilir.
Su tüketimi ile ilgili en büyük hata, kedinin "susayınca içeceğini" varsaymaktır. Kedilerde susama refleksi zayıftır; bu yüzden suyu çekici hale getirmek bize düşer.
Tüy, sanıldığının aksine yalnızca sıcak tutmaz; hava yastığı görevi görerek ısı yalıtımı da sağlar. Bu nedenle kedinizi yazın kısacık tıraş etmek genellikle önerilmez. Yapılması gereken, ölü tüyleri düzenli olarak uzaklaştırmaktır. Haftada iki üç kez tarama, hem hava dolaşımını iyileştirir hem de kedinin yalarken yuttuğu tüy miktarını aza